LOOK MY ABILITIES

२०७२ कात्र्तिक १९ ‘तिमी’ सधैँ ‘तिमी’ नै रह्यौ ‘म’ सधैँ ‘म’ नै रहेँ त्यसैले ‘तिमी’ र ‘म’ कहिल्यै ‘हामी’ भएनौँ ।। ‘तिमी’ कहिल्यै ‘म’ भइदिए ‘म’ कहिल्यै ‘तिमी’ भइदिए सायद ‘हामी’ बिचको दुरी मेटिन्थ्यो यात्राको गन्तव्य भेटिन्थ्यो ।। ‘तिमी’मा ‘म’ भ्रम हुँला । ‘म’ मा पनि ‘तिमी’ भ्रम होउली ।। त्यसैले अब ‘हामी’ बिचको भ्रम चिर्नुपर्छ पवित्र प्रेमको यात्रा रच्नुपर्छ ।। यदि, ‘तिमी’ जस्तै ‘म’ भए ‘म’ जस्तै ‘तिमी’ भए ‘हामी’ मिलेर सपना देखौँ संसारकै पवित्र प्रेम रचौँ ।।

२०७२ मंसिर ५ केवल तिमिप्रति समर्पित ...मात्र तिम्रा लागि अँ ह..उसले पूर्णविश्वास नै गर्न सकेको छैन । उसले गरेको चोखो प्रेम आज ठीक आठ वर्षपछि व्यूँतिएर आएको छ भनेर । मदिराको मन्द नसामा छ ऊ । अचानक उसको मोबाइलनमा घण्टी बज्छ । मोबाइल झिक्छ र हेर्छ । नयाँ नम्बर बेनामी भएर बोलाइरहन्छ उसलाई । हिम्मत गरेर हेलो भन्छ । एक अपरिचित महिलाको आवाज सुन्छ । महिला सिधै बेनामी भएर कुरैकुराका प्रसंगहरु अगाडि बढाउने प्रयत्न गर्छे ऊसँग । उसलाई यो पटक्कै मन पर्दैन र फोन राख्ने प्रयास गर्छ । बेनामी महिला आफ्नो परिचय दिन विवस ठान्छे र भन्छे — म तिम्रो उही के .......। ऊ अवाक् हुन्छ । मदिराको नसाले क्षणभरमै छोड्छ उसलाई । विश्वासै गर्न सक्दैन । र, भन्छ — आर यू ..... । रियल्ली ? रियल्ली ?? रियल्ली ??? जवाफमा उसले भन्छे — एस् म .....। उसले पुनः प्रश्न गर्छ — हाउ डेयर यू कल मी ? जवाफ दिन्छे — किन ? फोन गर्न नहुने थियो ? उसले परिस्थितिलाई सामान्यीकरण पार्दै भन्छ — होइन, मैले तिमिलाई कहिल्यै त्यसो भनेको छु र ? प्रतिप्रश्न गर्दै सोध्छ उसले — यत्तिका वर्ष पछि बरु अचानक, अकस्मात कसरी भनेर नी ।  सामा...

                              मिति : २०७१ कात्र्तिक १८ भै गो अब तिमीसँग भेट्नु छैन मैले । रेटिएको मुटु अझै रेट्नु छैन मैले ।। बाचाहरु धेरै गर्याै   सगरमाथा चुली बन्ने ।  पीडाको त्यो गन्तव्य छेड्नु छैन मैले ।। धेरै कोशिष गरेँ मैले तिमीलाई भुल्न भनी ।  हृदयमा बसेकी छ्यौ मुटु सेक्नु छैन मैले ।। भूल भयो तिमीसँग फगत् सपनाहरु देख्न ।  गन्तव्यहीन यात्रा अब बाँच्नु छैन मैले ।। हाँसोसँग खुशी जीवन बाँच तिमी सधैँभरी ।  हेर्ने इच्छा यही छ फूलले सजिनु छैन मैले ।।

              मिति : २०७१ कात्र्तिक २०         हिँडेकै थिएँ आफ्नो बाटो पटक पटक तान्छौ किन ? दुखेको यो आलो घाउमा फेरी छुरा हान्छौ किन ? घाइते बनाइ छाड्यौ तिम्ले चलमलाउनै नसक्ने गरी अविश्वासका भाका राखी भेट्ने कसम खान्छौ किन ? अति भयो तिम्ले गर्ने मसँगको अविश्वासी प्रेम लिला  खोलीका दुई किनारालाई जोड्न व्यर्थै तान्छौ किन ? चिरीदिन्छु छाती मेरो अब अविश्वासी नै ठान्छौ भने आफैलाई छल्ने मनलाई फेरी सारादेव मान्छौ किन ? सबैलाई जित्ने म आज आफ्नै मनसँग हारेको छु फेरी त्याग नै गर्न सक्दिनौ भने झुठो माया गर्छु भन्छौ किन ?

LIFE WITH A DISABILITY AND VISION Krishna Bahadur Sunar (Mr.) National Association of the Physical Disabled-Nepal [NAPD-Nepla], Jwagal-10, Lalitpur Nepal Though I am a human being, the society ill-treats me as inhuman being blaming untouchable and so-called lower caste; behaves as unproductive parasitic individual accusing me the consequences of early birth's sin looking at my disability have motivated me to continuously fight for changing their attitudes till the society absolutely becomes friendlier to us. Hence, I believe in change. This is me Krishna Bahadur Sunar. But, I am most popularly recognized as "Krishna Gahatraj". I was born in March 04, 1985 in the remotest villages of the country. My hometown is at Phoolbari-9, Kailali district that lies in Far Western Development Region of Nepal. It is 723 kilometer far from the capital city i.e. Kathmandu of Nepal. It takes completely 17 to 18 hours by bus to travel and approximately an hour by pl...

केहि समय अगाडि म नेपाल अवस्थित संयुक्त राष्ट्र संघको केन्द्रिय कार्यालय पुल्चोकमा संस्थागत उद्देश्यले पुगेको थिएँ । म एक शारीरिक अपाङ्गता भएको व्यक्ति भएकाले यस कार्यालयको सुरक्षा जाँचबुझ सहित प्रवेश गर्ने प्रवेशद्धाराबाट मलाई प्रवेश गर्न हम्मेहम्मे प¥यो । संयुक्त राष्टसंघीय लोगो टाँसिएका यातायातका साधनहरुले खचाखच कार्यालय परिसर छिचोलेर बैठक कक्षतिर लागे । मलाई बोलाइएको बैठक कक्ष दुई तला माथि रहेछ । चढ्ने भ¥याङ्गको रेलिङ्ग समात्दै लतारिएर माथि पुगेँ । बैठक सकिए पछि बाहिर निस्किएर चौतर्फी हेरेँ । कहिँ कतै पनि अपाङ्गता भएका व्यक्तिहरुलाई लक्षित गरी भौतिक संरचना बनाएको पाइदैँन । तर, भूईँतलामा नै ¥याम्प सहितको एउटा बैठक कक्ष बनाइएको रहेछ त्यो पनि कुनै मापदण्डहीन चढ्नै गाह्रो हुने गरी बनाइएको छ । नेपालमा काम गर्दै आइरहेका झण्डै एक सय भन्दा बढी अन्तराष्ट्रिय गैरसरकारी संस्थाहरुको अवस्था हामीजस्तै मानिसहरुको अधिकारका लागि काम गर्न÷गराउन र सिकाउन आएको भएता पनि उनीहरुको यहि दुरावस्था छ । कहिँ पनि अपाङ्गतामैत्री भौतिक संरचना पाइँदैन । त्यसैगरी, एक साता अगाडि त्रिभुवन विश्व विद्यालय अन्तरगत सञ...